Obedska bara ima jedinstven splet prirodnih i kulturno-istorijskih vrednosti što značajno povećava njen značaj i potencijal za održivi razvoj kroz eko-etno turizam. Unutar Bare, na samoj obali ili u bližem zaleđu registrovano je 30-tak arheoloških lokaliteta. Sistematska iskopavanja nisu rađena, ali obilje predmeta pronađenih na površini svedoči o neprekidnom nizu ljudskih naseobina. Zastupljene su razne etape praistorije, a više nalazišta ukazuju na bogat rimski period. Najočuvaniji i sa stanovišta nacionalne istorije i kulture najvažniji period svakako je srednji vek. Ostaci ljudskih naseljavanja u Donjem Sremu  evidentirani su još od perioda mlađeg kamenog doba, a većina se  vezuje za vinčansku i starčevačku kulturu. Zabeleženi su i ostaci iz perioda Rimske civilizacije. Iz perioda života Kelta i Germana, nađena su oruđa, oružja i nakit. U kontinuitetu od više milenijuma u organizovanim zajednicama čovek je prisutan  od mlađeg kamenog doba – neolita do danas. Tri lokaliteta nadilaze lokalni i regionalni značaj i ulaze u krug srpske srednjovekovne baštine prvog reda. Od 14. veka nalaze se pisani tragovi u mađarskim dokumentima o postojanju sela na ovoj teritoriji. Kupinovo i Obedska bara su tokom srednjeg veka bili posedi Lazarevića, Postupovića, Brankovića i Berislavića. Nakon dolaska Turaka usledela je stagnacija stanovništa, da bi život na području bio obnovljen početkom 18. veka, nakon Požarevačkog mira 1718. godine, kada teritorija dolazi u sastav Austro-ugarske monarhije. Do većeg naseljavanja dolazi u periodu 1737-1739. Nakon ukidanja Vojne granice usledilo je siromašenje stanovništva i raspadanje graničarskih zadruga. Naselja se obnavljaju u 19. veku, a od 1918. godine  područje donjeg Srema ulazi u sastav nove države.